„Lodowaty grób” to trzecia część serii książek Charlaine Harris opowiadających historię Harper Connelly. Harper, zwyczajna piętnastolatka, przeżywa niezwykły wypadek – podczas gwałtownej burzy zostaje trafiona piorunem w… swojej łazience. Tylko szybka interwencja jej „przyszywanego” brata – Tollivera – ratuje ją przed śmiercią.

Od tej pory jej życie zmieni się nie do poznania, bowiem w wyniku uderzenia pioruna nasza bohaterka otrzymuje niezwykły dar – wyczuwa martwe ciała. Co więcej, jest w stanie odtworzyć ostatnie chwile ofiary, jednak nigdy nie widzi twarzy zabójcy. Harper wraz z Tolliverem ruszają w podróż po kraju, by dzięki swym niezwykłym umiejętnościom zarobić trochę pieniędzy. Sielankowa wyprawa kończy się w hrabstwie Knott w Karolinie Południowej. Tam Harper odkrywa… tego już nie zdradzę, trzeba samemu sięgnąć po książkę.

„Lodowaty grób” jest mieszanką kryminału i thrillera. Nagłe zwroty akcji, dziwne zbiegi okoliczności i cała masa ciekawych, złożonych postaci sprawiają, że przy lekturze nie sposób się nudzić. Do tego dodajmy lekkie, ironiczne i znakomicie napisane dialogi, a otrzymamy przepis na naprawdę dobrą i przyjemną w odbiorze powieść. Opisywane w narracji pierwszoosobowej rozterki głównej bohaterki nie męczą, a wręcz zachęcają do dalszej lektury. By przeczytać i w pełni zrozumień „Lodowaty grób” nie jest wymagana znajomość innych książek z serii. Każda z nich jest oddzielnym bytem, który łączą tylko postaci Harper i Tollivera. Jest to idealna pozycja na zbliżające się długie, jesienne wieczory, kiedy za oknem pogoda nie zachęca do spacerów, a w domu czeka kubek ciepłej herbaty i… dobra lektura.



Mariusz Wilk po raz kolejny zabiera nas do rosyjskiej Karelii. „Wołoka” jest kontynuacją wędrówek opisywanych już w „Wilczym notesie”. Autor podróżuje po regionie Wysp Sołowieckich. Jest to grupa wysp położonych na Morzu Białym. Daleka północ, mroźna i bezlitosna. Właśnie tam Wilk szuka ucieczki od rwetesu rozpędzonej cywilizacji. czytaj dalej »

Sama myśl o japońskiej literaturze zazwyczaj przyprawia czytelników o grymas na twarzy i nie do końca określony lęk. Powieść Murakamiego pokazuje, że te obawy nie są słuszne. Cały orientalizm jest jedynie ciekawą ozdobą i nie sprawia, że czujemy się jak zagubieni turyści wędrujący po stronicach książki. Wprost przeciwnie grzęźniemy w przygodzie z owcą odnajdując analogiczne powiązania własnej osoby z bohaterami. Autor proponuje nam psychologiczny kryminał w surrealistycznych realiach.

Główny bohater to szarak, niewyróżniający się z tłumu. Jest pracownikiem firmy reklamowej. Rzuciła go żona, zostawiając po sobie pustkę wielkości krateru po uderzeniu meteorytu oraz puste albumy z wyrwanymi, wspólnymi zdjęciami. Prawdopodobnie, jak sam zresztą twierdzi, nie jest nawet w stanie przypomnieć sobie jej imienia. Pewnego dnia szare życie mieszkańca Tokio nabiera barw za sprawą tajemniczej fotografii z owcami na pastwisku. Jedna z nich ma na grzbiecie brązową gwiazdę. Zaczyna się iście gangsterska przygoda tryskająca wieloma, nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Bohater przemierza Japonię wraz z kobietą ze zmysłowymi uszami o właściwościach paranormalnych, by spotkać człowieka owcę.

Niewątpliwym atutem książki jest umiejętnie poprowadzona intryga cechująca się wieloma podtekstami. Murakami w swoim wyrobionym już stylu potrafi bez końca snuć opis najzwyklejszych czynności takich jak pranie, przygotowanie śniadania czy przejażdżka metrem. Cały urok polega na osobliwym i niewymuszonym poczuciu humoru. Haruki jest mistrzem w tworzeniu surrealistycznych scen. Potrafi przy użyciu samych słów naszkicować różne oblicza absurdów otaczających nas na co dzień.

Mario Puzo, kto dziś nie zna tego nazwiska? Pisarz zasłynął przecież uznawanym dzisiaj za klasykę literatury „Ojcem Chrzestnym”. Warto jednak zwrócić uwagę na inne, równie dobre powieści autorstwa Puzo.

„Rodzina Borgiów” to ostatnia powieść pisarza. Wydana została już po jego śmierci. Czytając tę książkę trudno nie odnaleźć podobieństw do „Ojca Chrzestnego”. Fabuła osadzona we Włoszech na najwyższych szczeblach władzy. Głębokie więzy rodzinne, które są najwyższą wartością. Silne postaci żądne zemsty, bogactwa i władzy – które Puzo nakreślił z największą starannością. Nic ich nie powstrzyma przed osiągnięciem celu. Rodzina Borgiów to niemal rodzina Corleone osadzona jednak w kościelnych, a nie gangsterskich warunkach, co tak naprawdę czyni ją jeszcze bardziej przerażającą.

Pod płaszczykiem szerzenia wiary, Rodrigo Borgia – ojciec rodziny, spełnia swoje najśmielsze polityczne zamiary. Jest bezwzględny, zachłanny, wbrew regułom, żądny najwyższej władzy – tak buduje swoje rzymskie imperium. Pokonuje drogę do najwyższego stanowiska kościelnego, a kiedy zostaje już papieżem robi wszystko tę władzę utrzymać. Pławi się w watykańskim bogactwie. Politycznych zwolenników zyskuje dzięki swoim dzieciom, które są gotowe poświęcić wszystko dla dobra rodziny – karierę w wojsku na rzecz stanowiska kardynalskiego czy miłość dla stricte politycznego małżeństwa.

Rodrigo Borgia to literacki brat bliźniak Vita Corleone. Działa w ten sam sposób, kieruje się tymi samymi zasadami. Budzi respekt i szacunek. Jego wrogowie drżą ze strachu, a dzieci podziwiają.

Dzisiaj można uznać tę postać za kontrowersyjną, ale w pełni fascynującą.

Opowieść o kopciuszku z orientalnej krainy, gdzie nie ma szans na szczęśliwe zakończenie, mimo heroicznej walki o miłość.

Historia osadzona w realiach odległej Japonii, uczy tamtejszej kultury i obyczajów, całkowicie niezrozumiałych, ale bardzo intrygujących. Czytelnik ma możliwość zagłębienia się w odczucia młodej gejszy, która mimo cierpienia, jakiego doświadcza stając się gejszą, szanuje tę tradycję.

Z braku pieniędzy ojciec sprzedaje dwie córki. Starsza trafia do domu publicznego, młodsza do domu gejsz. Tak rozpoczyna się historia Chiyo – najsłynniejszej gejszy w Kyoto. Jednak zanim do tego doszło dziewczynka była bita, poniżana i wykorzystywana przez inne gejsze, wielokrotnie próbowała uciec. Dopiero po spotkaniu z Prezesem, który jako jedyny okazał jej odrobinę życzliwości, postanawia zostać gejszą. Miłość do mężczyzny doprowadziła do narodzenia się Sayuri – doskonałej gejszy i artystki, która do perfekcji opanowała sztukę parzenia herbaty, podawania sake i konwersacji. To właśnie te umiejętności decydują o byciu dobrą gejszą. Sława, jaką zyskała Sayuri, wcale nie zbliżyła jej do ukochanego. W życiu, jakie prowadzi, nie ma bowiem miejsca na miłość, ponieważ sztuka wymaga całkowitego poświęcenia.

„Wyznania gejszy” na zawsze zapadają w pamięć. Wzruszająca i bulwersująca opowieść pozwala przenieść się do świata, tak kompletnie innego od naszego. Arthur Golden nie boi się szokować. Część poświęcona mizuage wprawia w osłupienie. Kilku starszy mężczyzn licytuje się o możliwość zapłacenia za odebranie Chiyo dziewictwa. Rytuał ten uczyni ją pełnoprawną gejszą. Ceremonia, która dziwi, oburza, a nawet gorszy, stanowiła element japońskiej kultury.

Książka jest bogatym, dosadnym i niezwykle barwnym opisem kultury Dalekiego Wschodu. Pozwala czytelnikowi poznać egzotyczny charakter świata Kraju Kwitnącej Wiśni, którego symbolem są gejsze, poprzez wyznania inteligentnej i uzdolnionej kobiety, a nie jak często kojarzone są gejsze – luksusowej prostytutki.

Stephenie Meyer osiągnęła niebywały sukces komercyjny. Jej dzieło – saga „Zmierzch” ciagle bije rekordy popularności i zajmuje pierwsze miejsce na listach bestsellerów na całym świecie. Jednak wielu fanów nie może się pogodzić z faktem, że przygody wampirów opisane są, w chociaż opasłych – to tylko czterech tomach.

Dla miłośników historii wampirów i wilkołaków zapowiada się nia lada gratka. 16 czerwca 2010 na półkach w księgarniach znajdzie się najnowsze wydanie Stephenie Meyer. „Drugie życie Bree Tanner” już teraz wywołuje wielkie poruszenie, a im bliżej premiery, tym temperatura jest coraz wyższa.

Książka ma opowiadać o losach młodej, nowonarodzonej wampirki Bree Tanner, którą już wcześniej czytelnicy mieli okazję poznać. Niemałą rolę odegrała ona w fabule „Zaćmienia, czyli trzeciej części sagi. Wprawdzie książka nie będzie poruszała uwielbianego wątku miłości Belli i Edwarda, ale zapowiada się równie ciekawie.

W Polsce książka ukaże się nakładem Wydawnictwa Dolnośląskiego. Już za tydzień okaże się czy warto było czekać…

Dobra wiadomość dla fanów Chucka Palahniuka. Doczekaliśmy się polskiego wydania „Niewidzialnych potworów”, aż po 11 latach od ukazania się oryginału. Ci, którzy zetknęli się wcześniej z amerykańskim pisarzem, wiedzą, czego się spodziewać. Ci, którzy sięgną po Palahniuka po raz pierwszy powinni przygotować się na prawdziwą jazdę bez trzymanki! czytaj dalej »