„Gang wąsaczy”, Marek Lachowicz

Zeszyt wydany przez Kulturę Gniewu zawiera już publikowane i całkowicie świeże paski z krótkimi przygodami tytułowego gangu wąsaczy. To trzech panów w sile wieku, lubujących się w muzyce z czasów swojej młodości i nieustannie knujących, jak naciągnąć lub obrabować MZK i wzbogacić się o kilka nieużywanych biletów na przejazdy komunikacją miejską.

Zamysł fajny i wzbudzający uśmiech na samym starcie. Podobnie album – pierwsze historie wprawiły mnie w wesoły nastrój, ale później…później było róznie. Ogólnie: im głębiej w las, tym więcej drzew. Albo: im głębiej w pustynię, tym bardziej sucho. Niestety, ale „Gang wąsaczy” mnie rozczarował. Większość żartów to straszliwe suchary i jedyny uśmiech, jaki we mnie wzbudzały, to uśmiech politowania i zażenowania. Nie chodzi o poziom, bo odnajduję się nawet w najmniej wyszukanej jechance, chociażby w South Parku. Po prostu dowcipy Lachowicza nie trafiały do mnie. Brakowało im błysku. Momentami czułem się zakłopotany, jakbym siedział przed sceną, na której występuje absolutnie nieśmieszny komik…

Na plus Lachowiczowi policzę samą kreację gangu. Ma ona w sobie spory potencjał i być może kiedyś uda się autorowi wykrzesać z tego nieco iskier.