Kurt Wallander to policjant śledczy, którego zna cały świat. Swoją sławą przewyższył nawet tego, który tchnął w niego życie. Henning Mankell wciąż pozostaje w cieniu swojego bohatera, choć cykl powieści z nim roli głównej zamknął w 2009 roku, po 18 latach wspólnego życia. czytaj dalej »

To zdarzyło się naprawdę – i pewnie dlatego książka „Mniej niż nic” jest tak przejmująca, bulwersująca i wywołująca skrajnie różnie emocje. Od nienawiści, strachu, wstydu za to jak okrutny może być człowiek, bo próbę zrozumienia odmienności i poszukiwanie w życiu tego, na czym zależy nam najbardziej: szczęścia i bezpieczeństwa. czytaj dalej »

Henryka Krzywonos to kobieta, której między innymi Polska zawdzięcza wolność i uwolnienie się spod komunistycznego reżimu. W latach osiemdziesiątych odważnych nie brakowało, jednak tak wyrazistych postaci jak Krzywonos było niewiele. Nic więc dziwnego, że jej życiem zainteresowała się Agnieszka Wiśniewska współpracująca z „Krytyka Literacką”.

O ile starsze pokolenie dokładnie wie, kim jest Henryka Krzywonos, tak młodsze, które przyszło na świat po dokonaniach Solidarności na jej temat wie niewiele lub nic. I to było motorem napędowym Wiśniewskiej. Przedstawić Krzywonos jako prawdziwą bohaterkę – dla wielu wzór do naśladowania. Tak też się stało i 31 sierpnia odbyła się premiera książki „Duża Solidarność, mała solidarność. Biografia Henryki Krzywonos”. Data nieprzypadkowa, tego dnia obchodzona była okrągła, trzydziesta rocznica porozumień sierpniowych.

W czasach, kiedy tak bardzo brak nam autorytetów i ludzi przypominających bohaterów z książek, kiedy już brak nam ideałów, postać Krzywonos wydaje się jakby z innej rzeczywistości. Jej odwaga była przyczyną gorzkich konsekwencji, mimo to nie ustawała, a nawet rosła w siłę. A jeszcze w 1980 roku Krzywonos była nikomu nie znaną motorniczą. Hasło „Ten tramwaj dalej nie jedzie” uczyniło ją wielką. Najpierw zaangażowała się w strajki, potem w cały związek i tak trwa do tej pory. Społecznica z wielkim sercem.

Szukając bohaterów warto sięgnąć po książkę Agnieszki Wiśniewskiej. Od 17 września będzie ona ogólnie dostępna w dużych sieciach księgarskich.

Czyatj inne recenzje autora: DominikaS

W związku ze zbliżającymi się Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej, organizowanymi przez Polskę i Ukrainę w 2012 roku, wzrasta zainteresowanie tą dyscypliną. Poradnik jest przeznaczony dla adeptów piłkarstwa na różnym poziomie zaawansowania. Pomoże zarówno dzieciom, w celu wytłumaczenia im podstaw gry, jak i osobom doświadczonym w światku piłkarskim.

„Praktyczna szkoła piłki nożnej” jest bogato ilustrowana fotografiami znanych piłkarzy, wykonujących swoje pokazowe zagrania. Jest to ważny element poradnika, ponieważ sprawą priorytetową jest zainspirowanie czytelników do wcielenia wiedzy teoretycznej w praktykę. Po każdej przeczytanej stronie mamy ochotę wybiec na najbliższy trawnik, by wypróbować nowe zagrania. Autorzy, co kilka stron wprowadzili wyzwania w postaci sprawdzianów naszych umiejętności. Wymagają one wykonania danej czynności w określonym czasie, testują naszą precyzję bądź umiejętność gry zespołowej. Ten przemyślany zabieg, opiera się często na czystej zabawie oraz spontaniczności, które z pewnością zachęcają do ćwiczeń. Ważnym elementem poradnika jest szczegółowy opis taktyk piłkarskich. Schematy zagrań są szczegółowo rozrysowane i wyjaśnione. Nie powodują mętliku w głowie, prowadzą krok po kroku przez coraz bardziej skomplikowane rodzaje podań. Elementem niespotykanym w innych piłkarskich książkach jest poświęcenie całego rozdziału grze bramkarzy.

Pozycja godna polecenia każdemu, za sprawą solidnego i rzetelnego wykonania dalekiego od amatorszczyzny, która zalęgła się w tej gałęzi wydawniczej. „Praktyczna szkoła piłki nożnej” może być znakomitym prezentem na każdą okazję.

Przekład na polski: Piotr Maranda i Jacek Sikora

Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media

Czytaj inne recenzje autora: DominikaS

Sama myśl o japońskiej literaturze zazwyczaj przyprawia czytelników o grymas na twarzy i nie do końca określony lęk. Powieść Murakamiego pokazuje, że te obawy nie są słuszne. Cały orientalizm jest jedynie ciekawą ozdobą i nie sprawia, że czujemy się jak zagubieni turyści wędrujący po stronicach książki. Wprost przeciwnie grzęźniemy w przygodzie z owcą odnajdując analogiczne powiązania własnej osoby z bohaterami. Autor proponuje nam psychologiczny kryminał w surrealistycznych realiach.

Główny bohater to szarak, niewyróżniający się z tłumu. Jest pracownikiem firmy reklamowej. Rzuciła go żona, zostawiając po sobie pustkę wielkości krateru po uderzeniu meteorytu oraz puste albumy z wyrwanymi, wspólnymi zdjęciami. Prawdopodobnie, jak sam zresztą twierdzi, nie jest nawet w stanie przypomnieć sobie jej imienia. Pewnego dnia szare życie mieszkańca Tokio nabiera barw za sprawą tajemniczej fotografii z owcami na pastwisku. Jedna z nich ma na grzbiecie brązową gwiazdę. Zaczyna się iście gangsterska przygoda tryskająca wieloma, nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Bohater przemierza Japonię wraz z kobietą ze zmysłowymi uszami o właściwościach paranormalnych, by spotkać człowieka owcę.

Niewątpliwym atutem książki jest umiejętnie poprowadzona intryga cechująca się wieloma podtekstami. Murakami w swoim wyrobionym już stylu potrafi bez końca snuć opis najzwyklejszych czynności takich jak pranie, przygotowanie śniadania czy przejażdżka metrem. Cały urok polega na osobliwym i niewymuszonym poczuciu humoru. Haruki jest mistrzem w tworzeniu surrealistycznych scen. Potrafi przy użyciu samych słów naszkicować różne oblicza absurdów otaczających nas na co dzień.

Czytaj inne recenzje autora: DominikaS

Mało kto ustrzegł się przed obejrzeniem filmowej ekranizacji tej książki. Warto jednak zapoznać się z owym klasykiem współczesnej literatury w wersji papierowej i poznać odpowiedź na pytanie, czy jesteś mugolem (osobą nie posiadającą wiedzy na tematy magii). Wielu ludzi uważających się za dorosłych i poważnych, będzie zapewne próbowało się wymigać, wymówką „Czarodzieje, potwory? Przecież to dziecinne”. Nic bardziej mylnego, są to, bowiem jedynie rekwizyty, wykorzystane sprytnie przez autorkę Joanne K. Rowling w powieści posiadającej wymiar dydaktyczny dla każdego czytelnika.

Książka opowiada historię sieroty, chłopca wychowywanego przez Państwa Dursleyów. Harry Potter, bo tak właśnie bohater się nazywa, był szykanowany przez własnych opiekunów. Pewnego dnia jego życie zaczęło stopniowo się odmieniać. Podczas wycieczki w zoo Harry ujawnił swój talent magiczny uspokajając węża. Z biegiem czasu do domu zawitał ogromny czarodziej Hagrid zabierając chłopca do Hogwardu – szkoły magii. W pociągu poznaje dwie postacie towarzyszące mu nieodłącznie w jego dalszych przygodach – Rona Weasleya i Hermionę Granger, z którymi zostaje przydzielony do Gryffindoru. Potter poznaje świat magii, wszystko idzie zgodnie z planem do czasu, gdy na terenie szkoły zaczynają dziać się coraz bardziej dziwne i tajemnicze rzeczy.

Joanne K. Rowling doskonale zarysowała magiczny świat wciągający każdego, kto sięgnie po książkę, bez względu na wiek czy preferencje czytelnicze. Każdy z nas posiada w sobie dziecko i pragnienie takowego świata, a ta książka doskonale je w nas rozbudza. Opowieść „Harry Potter i Kamień Filozoficzny” dała początek całej serii przygód tytułowego chłopca i rozpoczęła wręcz jego kult sięgający w każdy zakamarek globu.

Czytaj inne recenzje autora: DominikaS

Dobre biografie są rzadkością wśród współczesnej literatury. Zazwyczaj idą w zapomnienie bez większego echa, obiektem westchnień są zaś jedynie dla fanatyków danej postaci. Perypetie Rafała Wojaczka autorstwa Bogusława Kierca stanowią wyjątek od reguły. Zadanie twórcy ułatwił tytułowy bohater, który słynął z awanturniczego trybu życia. Poezja wyklęta, a wiadomo, że zakazany owoc smakuje najlepiej.

W spisie treści znajdziemy rozdziały nazwane na podstawie wiersza „Pewna komoda, czyli”, który stanowi jakby swoisty autoportret Wojaczka. Książka opiera się na doskonale zbalansowanej grze, mieszance twórczości poety oraz interpretacji i odniesień do jego życia. Niewątpliwie ciekawego życia. Wojaczek posiadał bowiem dwoistą naturę. Z jednej strony był skandalistą, alkoholikiem i chuliganem wpisującym się regularnie do policyjnych kartotek, z drugiej zaś, niezwykle uzdolnionym i wrażliwym poetą. Znalazło to odzwierciedlenie w jego poezji. Szokujące zestawienia naturalizmu ze śmiercią, miłości z cielesnością są tego najlepszym wyrazem. Wyrażanie uczuć za pomocą krwistej jatki i rzeźni przemawia do odbiorcy, wnika w jego psychikę.

Bogusław Kierc zabiera nas na wędrówkę po rodzinnym domu Wojaczka w Mikołowie oraz po Wrocławiu – mieście, w którym studiował. Odwiedzimy szpital psychiatryczny, przeżyjemy chwile grozy podczas samobójczych prób poety oraz zajrzymy w jego intymne aspekty życia. Podczas lektury trudno utrzymać uczucia w ryzach, momentami będziemy zniesmaczeni, czasem zszokowani, ale z pewnością nie będziemy w stanie obojętnie przerzucać następnych kartek.

Biografia nie tylko dla fanów twórczości Wojaczka. Prawdziwe życie bohatera stanowi jednocześnie opis jego dramatu, który może zainspirować…

Czyatj inne recenzje autora: DominikaS